vrijdag 10 maart 2017

278. COLUMN VERKIEZINGEN TWEEDE KAMER 15 MAART 2015, DE ZWEVENDE KIEZER, DE O ZO BEKENDE POLITIEKE TRUC, DEMOCRATIE MINST KWADE STAATSVORM, LINKSE LIJSTTREKKERS, LODEWIJK ASSCHER, EMILE ROEMER, JESSE KLAVER, MARIANNE THIEME, EX-KAMERLID SP SHARON GESTHUIZEN, ACTUALITEIT: De keerzijde van democratie

ONDERWERP: VERKIEZINGEN 15 MAART 2017

 

De zwevende kiezer

Woensdag zijn de verkiezingen en ga ik stemmen. Maar waarop? Inderdaad, ook ik weet het nog niet. Maakt mij dat dan een van de vele zwevende kiezers? Een interessante vraag want wat is nu eigenlijk een “zwevende kiezer”?
Op Wikipedia vind ik de volgende definitie:
Een zwevende kiezer is een persoon die niet verbonden is met een politieke partij of politicus of iemand die ook bereid is op andere partijen te stemmen tijdens een verkiezing dan de partij waar hij/zij mee is verbonden.”
Zo bekeken vraag ik me eerlijk gezegd af hoeveel procent van de Nederlandse kiezers níet behoort tot de groep zwevende kiezers. Dat percentage zal niet zo hoog zijn vermoed ik en in elk geval zal het aantal jaarlijks behoorlijk afnemen. De tijd dat een meerderheid van de kiezers zich jaar in jaar uit, soms decennia lang, verbond aan één partij ligt inmiddels redelijk ver achter ons. 
 

Het toppunt van zweven

Je hebt zwevende kiezers en zwevende kiezers denk ik zelf. Met de een kan ik me prima identificeren en met de ander heb ik helemaal niets.
Wat moet ik bijvoorbeeld denken van die mensen die het ene moment PvdA of GroenLinks stemmen en een verkiezing later weer opeens voor de VVD of de PVV gaan? Of van die kiezers die tijdens hun leven op ongeveer alle partijen hebben gestemd die er zijn? Dat vind ik het toppunt van zweven, met beide beentjes wel heel ver boven de grond. Ga dan niet stemmen denk ik dan. In mijn ogen begrijp je dan helemaal niets van politiek.

Zo had ik ook moeite met voormalig politica Ayaan Hirsi Ali die ooit overstapte van de PvdA naar de VVD. Hoe je in godsnaam kunt overspringen tussen twee partijen die in essentie zo enorm van elkaar verschillen, is mij een raadsel. 
In dit licht gezien zou ik me dan ook best beledigd voelen als iemand mij een zwevende kiezer zou noemen. Bij dit soort zwevende kiezers zie ik dan toch vooral mensen voor me die om wat voor reden dan ook (zelf) kennis en inzicht missen om een goed oordeel te kunnen vellen over welke politieke richting echt bij hun past.
 

De o zo bekende politieke truc

Zelf bezit ik gelukkig wel over genoeg (zelf) kennis en inzicht om te weten waar mijn politieke voorkeur zit. Als ik al “zweef” dan doe ik dat mijn gehele volwassen leven in elk geval steeds in dezelfde hoek. De linkse hoek dan wel te verstaan, want ik behoor niet tot die groep mensen die zich nooit hardop wenst uit te spreken over hun politieke voorkeur. Mensen die ik overigens nooit zal begrijpen. Ik houd van mensen die ergens voor staan, die uitgesproken meningen hebben waar ze trots op zijn in plaats van dat ze zich ervoor schamen.
Als je kijkt naar essentiële keuzes in de politiek tussen - enerzijds - meer denken aan: jezelf en je soortgenoten, je geld en je auto en je overige materiële bezittingen, de economie en vechten voor het recht van de sterkste en - anderzijds - meer denken aan: (jezelf én) anderen zoals minderbedeelden en vluchtelingen, het milieu en het klimaat en het vechten voor een sociale, eerlijke en rechtvaardige samenleving met sterke én minder sterke medemensen, dan begrijp ik heel goed waarom ik in de politiek (daarbuiten overigens ook) links ben.
Ook heb ik gelukkig teveel besef en kennis op historisch gebied om niet in de o zo bekende politieke truc te trappen waarbij je een groep vreemden eruit pikt die je vervolgens van alle problemen in het land de schuld geeft. Deze op xenofobie ("obsessieve angst voor vreemden") gebaseerde truc om een angstaanjagende wij-die-deugen-tegenover-zij-die-niet-deugen-sfeer te creëren is ontzettend simpel maar werkt gek genoeg nog steeds als een tierelier. Tja, wat de Nederlandse boer niet kent, dat eet hij niet zullen we maar zeggen.
 

Mijn lot in handen leggen van onwetende mensen

Mijn zoon van achttien mag straks voor het eerst stemmen en ik zal erop toezien dat hij dat ook echt gaat doen, omdat ik vind dat het je plicht als Nederlander is om in onze mooie democratie je stem uit te brengen. Zoals ik ooit al eens eerder schreef, beschouw ik niet-stemmen als respectloos richting alle mensen op deze wereld die geen stemrecht hebben en die er een moord voor zouden doen om te leven in een democratie zoals de onze.
Toch besef ik dat er een keerzijde zit aan mijn voorkeur voor democratie. Reden waarom ik democratie beter kan bestempelen als de minst kwade staatsvorm die er is. Mijn jongste zoon verwoordde deze keerzijde onlangs mooi door zich hardop af te vragen waarom het met stemmen niet zo werkt dat voordat je je stem mag uitbrengen je eerst een vragenlijst moet invullen ter controle of je wel genoeg kennis over de materie hebt om een verantwoorde stem te kunnen uitbrengen.
Precies om deze reden ben ik het oneens met de eerste stelling van de Stemwijzer 2017: “Er moet een bindend referendum komen waarmee burgers door het parlement aangenomen wetten kunnen tegenhouden.”
Voor mij moet een goedlopende democratie zo werken dat je als burger stemt op iemand waarvan je mag verwachten dat hij/zij als professioneel politicus meer kennis van politiek heeft dan jij. Dat moet dus iemand zijn die dermate goed aansluit op  jouw normen en waarden dat je hem/haar capabel genoeg acht om jou in het parlement te kunnen vertegenwoordigen (het heet ook niet voor niets een volksvertegenwoordiging).   
Noem mij gerust cynisch, maar ik vrees dat er onder de kiezers best veel mensen zitten die niet in staat zijn om hun uitgebrachte stem met goede argumenten te onderbouwen. Dan praat ik dus over mensen die niet stemmen op basis van kennis over standpunten van partijen en rationele overwegingen, maar die dat meer doen op basis van bijvoorbeeld (onderbuik) gevoelens bij een bepaalde lijsttrekker of omdat die ene oneliner wel goed klonk of omdat het volgens de peilingen of de partner of de overbuurman een goede partij moet zijn enz.
Als er straks belangrijke politieke beslissingen moeten worden genomen, wens ik dan ook niet via een referendum mijn lot in handen te leggen van dit soort onwetende mensen. Mensen mogen van mij gerust een andere politieke voorkeur hebben dan ik (liever niet natuurlijk), maar dan wel op basis van goed onderbouwde argumenten.
Daarom geef ik tien keer liever mijn vertrouwen aan politici waarvan je in elk geval mag verwachten dat zij zich goed in het betreffende onderwerp hebben verdiept. Ook al besef ik maar al te goed dat er ook in ons land genoeg oneerlijke, onbetrouwbare, onwetende politici bestaan (het zijn net mensen) dan nog heb ik genoeg vertrouwen in de werking van onze, zeer stabiele, democratie. Zo geloof ik er nog steeds heilig in dat de diverse uiteenlopende politieke krachten in ons land elkaar zo in evenwicht houden dat het uiteindelijk altijd leidt tot vrij redelijke en verstandige (en geen extreme) beslissingen.

Een mooie positieve constatering om mee af te sluiten!
 

De indruk van linkse lijsttrekkers

Nu wel nog even een keus maken voor woensdag. Uiteraard op basis van mijn kennis over en voorkeuren voor de standpunten van de partijen, al is het ook voor mij lastig om daarbij niet stiekem te kijken naar de indruk die de (linkse) lijststrekkers achterlaten.

Lodewijk Asscher?
Stabiel, maar saai met weinig uitstraling en dus ook met weinig overtuiging.


Emile Roemer?
Die loopt de hele tijd me zo’n (nep) lach op zijn gezicht rond dat ik vermoed dat zijn spindoctors hem hebben opgedragen dat vooral zo te blijven doen omdat het zo positief (?) overkomt. Sorry, maar bij mij wekt het net als bij premier Mark Rutte alleen maar irritatie op.

Jesse Klaver dan, de nieuwe linkse ster?
In het begin vond ik hem nog wel OK maar inmiddels zie ik in hem een soort van mislukte imitatie van een gladde Amerikaanse politicus pur sang. In de wijze waarop hij zich naar de buitenwereld presenteert, is werkelijk niets aan het toeval overgelaten.
Over alles bij Jesse Klaver is uitvoerig nagedacht: over zijn witte overhemd met opgestroopte mouwtjes, over zijn van Obama (ja, alsof die het allemaal zelf heeft verzonnen…) gejatte uitspraken en slogans (Het Kan Wel/Yes We Can, met dank aan het filmpje van “Zondag met Lubach”), over zijn overdreven optimistische en ambitieuze uitspraken over het willen worden van premier en het streven naar een kabinet met voor de helft vrouwelijke ministers (ik ben tegen discriminatie en dus ook tegen de "positieve" variant), over zijn groots opgezette verkiezingsshows enz.
Blijkbaar is en blijft het voor een politicus bijzonder moeilijk (zie ook column 27) om zelf met iets nieuws en origineels te komen dat echt eigen en authentiek is. Misschien moeten we hieruit de voorzichtige conclusie trekken dat politici gewoon niet zulke creatieve mensen zijn?
Wat nog wel voor Klaver spreekt, is dat hij niet onder stoelen of banken steekt dat hij door Obama en de Verenigde Staten is geïnspireerd en dat hij erkent dat hij ook heel bewust voor deze ambitieuze aanpak heeft gekozen. Wat zijn goed recht is (zeker na de slechte resultaten van GroenLinks in de afgelopen jaren) en in feite kun je het hem ook niet kwalijk nemen, want laten we eerlijk zijn: het werkt.
Om in de politiek succesvol te zijn, moet je nu eenmaal goed (politieke) spelletjes en toneelstukjes kunnen spelen. Wat overigens precies de reden is waarom ik nooit in de politiek zou passen want dat kan en wil ik vooral niet.
 
En hoe zit het met de (gelovige!) Marianne Thieme? Is zij dan wellicht de meest authentieke linkse lijsttrekker?

Ik weet het niet.
 

Sharon Gesthuizen

Voor mij was overigens Sharon Gesthuizen van de SP de meest integere en idealistische politicus van de afgelopen jaren. Maar dat komt omdat ik haar jaren geleden persoonlijk kort heb gekend in mijn werk en zij een hele positieve en bevlogen indruk maakte.
Helaas is zij echter inmiddels gestopt als kamerlid. Ondanks dat Sharon dit soort speculaties in de media volgens mij ontkent, vraag ik me af of zij wellicht te eerlijk, integer en idealistisch voor de politiek was.
Het zou mij niet verbazen...
 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 


dinsdag 28 februari 2017

277. COLUMN CONFLICT ISRAËL - PALESTINA, VEROORDELING ISRAËLISCHE SOLDAAT ELOR AZARIA, EXECUTIE PALESTIJNSE TERRORIST, GENETISCHE OVEREENKOMST JODEN, PALESTIJNEN EN ARABISCHE BEDOEÏENEN, DRUZEN EN ISRAËLIERS, LEES EN GIJ ZULT LEZEN WAT U WILT LEZEN, LANG LEVE DE VRIJE INTERPRETATIE, ACTUALITEIT: Wraak is niet de weg naar vrede en zal dat ook nooit zijn

ONDERWERPEN: CONFLICT ISRAËL - PALESTINA

 

Elor Azaria

Over het lot van de Israëlische soldaat Elor Azaria was van de week dan eindelijk de kogel door de kerk, al is dat hier wellicht een nogal ongelukkige uitdrukking om te gebruiken. Van de rechtbank kreeg Azaria een celstraf van achttien maanden opgelegd (een relatief lichte straf bij een eis van drie tot vijf jaar cel) voor het executeren van een gewonde Palestijnse soldaat. De zaak veroorzaakte veel ophef. Begin dit jaar deed de Israëlische premier Netanyahu op Facebook nog een oproep om Azaria gratie te verlenen.
Voor wie dit incident niets zegt: in maart 2016 werd in Hebron door Israëlische militairen een Palestijn gevangen genomen nadat deze met een mes had ingestoken op een Israëlische soldaat die hierbij lichtgewond raakte. Toen de Palestijnse gevangene zwaargewond en bewegingloos op zijn rug op straat lag, besloot Azaria de man van een afstand een kogel door het hoofd te schieten. Het incident werd toevallig gefilmd door een mensenrechtenorganisatie en ging de hele wereld over.
 

De beste Palestijnse terrorist is een dode terrorist

Een minderheid in Israël maakt zich zorgen over dit soort executies en vindt het aldus terecht dat Azaria voor zijn daad een gepaste straf krijgt. Maar een grote meerderheid van de Israëliërs vindt Azaria juist een held vanuit de gedachtegang dat de beste Palestijnse terrorist een dode terrorist is.
Niet eerder schreef ik een column over het Israël-Palestina conflict en het eeuwenlange spanningsveld tussen de aldaar levende christenen, joden, moslims en Palestijnen, dus wordt het wel eens de hoogste tijd. Wel schreef ik ooit op een zelfgemaakte Kerstkaart de utopische wens uit dat er op een dag een nieuw land zou ontstaan in het Midden-Oosten: Pais (samenvoeging van PA-lestina en IS-raël).     
Laat ik om te beginnen alle betrokken partijen teleurstellen door duidelijk te maken dat ik in dit conflict geen enkele kant kies. Ik ben noch voor de Israëliërs (veelal joden), noch voor de Palestijnen (veelal moslims), noch voor de christenen en noch voor de overige moslims.
Mijn mening is vrij simpel: zo lang als de wraakzuchtige mentaliteit van premier Netanyahu de overheersende mentaliteit zal blijven onder de betrokken partijen en hun leiders daar - waarbij men het dus de normaalste zaak van de wereld vindt om gevangen genomen vijanden ter plekke te executeren - zo lang zal vrede (laat staan de totstandkoming van het land Pais) een illusie zijn. 
De enige hoop op vrede in deze regio is dat er op een dag zowel in Israël als in Palestina als in omringende islamitische landen wijze leiders opstaan die handelen vanuit hun verstand in plaats van vanuit hun emotie en die op deze wijze tot het besef komen dat wraak niet de weg naar vrede is en dat ook nooit zal zijn. Vervolgens zal het voor deze wijze leiders de kunst zijn om deze boodschap overtuigend met elkaar uit te spreken en over te brengen op de meerderheid van hun achterban.
 

Joden en Palestijnen zijn genetisch nauw verwant aan elkaar

Eerlijk gezegd interesseert het mij persoonlijk ook helemaal niet wie in die regio recht denkt te hebben op welk gebied dan ook of wie daar denkt te weten wie gelijk heeft en wie niet en wie verantwoordelijk is voor de meeste doden etc.
Zoals voor wel meer van dit soort eeuwigdurende, zeer gecompliceerde conflicten geldt, valt ook in dit geval niet meer te achterhalen waar en wanneer het precies is misgegaan en wat er toen feitelijk is gebeurd. En wat dit alles helemaal tot een “mission impossible” maakt, is natuurlijk het gegeven dat we hier te maken hebben met een zeer grote groep gelovigen die hun “kennis” en theorieën haalt uit eeuwenoude heilige boeken. Boeken die wetenschappelijk en historisch gezien weinig betekenis hebben als het gaat om het achterhalen van feiten en waarheid.   
Pikant detail is dat er de laatste jaren steeds meer wetenschappelijke onderzoeken verschijnen die aantonen dat de aartsvijanden Joden en Palestijnen (tezamen met de Arabische Bedoeïenen, Druzen en Israëliërs) genetisch gezien nauw verwant aan elkaar zijn.
Dat dit soort onderzoeken gevoelig liggen, lijkt mij een understatement van jewelste. Het idee dat Joden en Palestijnen afstammen van dezelfde families uit het toenmalige Kanaän is voor beide groepen een gruwelscenario.
Interessant is de vraag wat voor gevolgen het voor vredesoverleg in de nabije toekomst zou hebben als zou blijken dat bijvoorbeeld premier Netanyahu en Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse gebieden, gewoon dezelfde voorouders hebben. Al moet het voor beide groepen natuurlijk nou ook weer niet als een enorme schok overkomen als blijkt dat niet alleen zij maar eigenlijk gewoon alle mensen van elkaar afstammen en dus in feite één grote familie vormen. Grappig genoeg is dat iets waar de meeste (monotheïstische) gelovigen en (wetenschappelijke) atheïsten het wél met elkaar over eens zullen zijn. Alleen over de rol van Adam en Eva/Hawwa in dit geheel zullen de meningen “nogal” verdeeld zijn.    
 

Leest en gij zult lezen wat u wilt lezen

Nee, helaas heb ik weinig vertrouwen in de komst van een oplossing voor het eeuwigdurende conflict tussen de Joden en Palestijnen. En dit heeft vooral  te maken met een variant op een uitspraak die Albert Einstein ooit deed: Twee dingen zijn oneindig: het universum en menselijke domheid. Maar van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker.”
Waarbij ik aan de oneindigheid van de menselijke domheid dan nog zou willen toevoegen: “… en het onvermogen van de mens tot: het geven van zelfkritiek en het in het algemeen belang opzij zetten van het ego, (negatieve) emoties, koppigheid en wraakgevoelens.”

Wraakgevoelens die ik kijkend naar bepaalde passages uit het Oude Testament van de Bijbel en uit de Koran overigens best kan plaatsen. Want dat is en blijft het prachtige aan al die heilige boeken: zoekt (leest) en gij zult vinden (lezen) wat u wilt vinden (lezen).
 
Lang leve de vrije interpretatie!
 
“En wanneer iemand zijn volksgenoot lichamelijk letsel toebrengt, dan zal hem evenzo gedaan worden als hij gedaan heeft: breuk voor breuk, oog voor oog, tand voor tand; hetzelfde letsel, dat hij een mens heeft toegebracht, zal hem toegebracht worden.” (Bijbel, Leviticus 24: 19-20)
Wij hebben hun daarin voorgeschreven: leven om leven, oog om oog, neus om neus, oor om oor en tand om tand; ook voor verwondingen is er vergelding.” (Koran, Soera 5 Al-Ma-idah - De Tafel, 5:45)


Leven in een wereld met zoveel (gelovige) mensen - of om in de woorden van Hans Teeuwen te praten: sukkels (zie column 125) -  die keer op keer op keer, wraak na wraak na wraak het simpele analytische vermogen missen om tot de conclusie te komen dat het allemaal nergens toe leidt; mijn God, dat valt niet mee. Of moet ik ze maar vergeven, omdat ze niet weten wat ze doen?
  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

zaterdag 18 februari 2017

276. COLUMN NERD, SLIM, GEVOELIG, KWETSBAAR, SLECHT IN SPORT VERSUS MIDDELMATIG, KEIHARD EN EMPATHIELOOS, POPULAIR, ATLEET EN PESTKOP, ACTUALITEIT: Een alternatieve feitenanekdote

ONDERWERP: EEN ALTERNATIEVE FEITENANEKDOTE

 

Zo'n typische nerd

Onlangs raakte ik in gesprek met een zeventigjarige Amerikaanse man, die als familielid van mijn ex-schoonmoeder even op bezoek was in Nederland.
Op een gegeven moment vertelde hij me over hoe hij op de basisschool enorm was gepest. Hij zat op een privéschool in Forest Hills in Queens en had de pech dat hij zo’n typische nerd was: gevoelig en kwetsbaar, brilletje en iets te dik, slecht in sport en “last but not least” natuurlijk uitermate slim met de allerbeste cijfers van de klas.
Wat de pestkoppen betreft stak er één enorm verwende, "populaire" knul letterlijk en figuurlijk boven de rest uit. Uiteraard was deze keiharde, empathieloze “bully” zelf een zeer matige leerling maar blonk hij als een ware atleet wel weer uit in sport.
Behalve dat deze pestkop zich regelmatig heel aanstellerig uitsloofde voor de knappe meisjes door ze aan hun staarten te trekken en seksistische opmerkingen naar hun hoofd te slingeren, liet hij geen gelegenheid onbenut om het leven van de nerd zo zuur mogelijk te maken. Waar hij maar kon, vernederde hij de arme jongen: hij schold hem voor van alles en nog wat uit, hij sloeg en schopte hem, hij duwde zijn hoofd onder water in de toiletpot, hij pakte zijn lunch af, hij dwong hem om zijn huiswerk voor hem te maken enz. Afijn, you get the picture.
 

Terug naar zijn stinkend riool

Ook de vriend van de nerd, een jongen van Indiase afkomst, moest het ontgelden. De bully maakte continu racistische opmerkingen en liet hem keer op keer weten dat hij hier in Amerika niets te zoeken had en dat hij terug moest naar zijn stinkend riool in India waar hij thuishoorde. Ja, kleineren kon je wel aan de pestkop overlaten; je wordt tenslotte niet voor niets de masterbully van de school.
Voor het geval ze het vergaten, werd de nerds voortdurend ingeprent wat zij waren: dom, dik, lelijk en lui met een kans van nul komma nul op een toekomst van enige betekenis. En mochten de nerds in een vlaag van verstandsverbijstering het lef tonen om in elk geval in protest te gaan tegen de bewering dat zij dom zouden zijn door te verwijzen naar hun aanzienlijk hogere cijfers dan de pestkop, dan maakte deze hen onmiddellijk op niet te misverstane wijze duidelijk dat hij altijd gelijk had en zij eenvoudigweg te dom en te inferieur waren om dat in te zien of te oneerlijk om dat toe te geven. Niet zij, maar hij haalde de hoogste cijfers van de school. Punt. Einde discussie.
 

Blauw oog

Enige geruststelling voor de nerds was dat de bully niet alleen van hen geen enkele vorm van kritiek duldde. Ook naar de autoriteiten op school droeg de pestkop continu de overtuiging uit dat hij superieur was en altijd gelijk had en zij - de rest - niet. Regels en autoriteit weigerde hij eenvoudigweg te accepteren. Overbodig te zeggen dat de jongen op deze wijze zijn eigen graf groef. Daar hielp zelfs geen vadertje lief aan (zijn vader zat in de raad van het schoolbestuur).
Nadat zoonlief op een dag de muziekleraar een blauw oog had geslagen omdat die naar zijn mening geen verstand had van muziek (en hij uiteraard wel), was het de vader duidelijk geworden dat de onhandelbare knul wat discipline moest worden bijgebracht. Tot opluchting van de nerds en menig andere leerling en leraar werd de bully van school gehaald en overgebracht naar de Militaire Academie van New York. Hierna braken voor de nerd en zijn vriend van Indiase afkomst (en de rest van de school) betere tijden aan.

 
“Goh, wat een verhaal. Enig idee wat er van die bully verder terecht is gekomen?”

“Jawel”, antwoordde de man. “Hij schijnt nu de president van ons land te zijn...”
 
 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 
 
 

zaterdag 4 februari 2017

275. COLUMN KUNSTMATIGE INTELLIGENTIE, SUPERCOMPUTER WINT NU OOK MET POKEREN VAN MENS, EENVANDAAG (AVRO/TROS), SCHAAKCOMPUTERS, LOGICA, ADVOCAAT PETER PLASMAN, COMPUTERS IN RECHTSPRAAK, ACTUALITEIT: (Alleen) Een computer kan volledig objectief en rationeel beslissingen nemen die rechtvaardig zijn

ONDERWERPEN: PC WINT MET POKER - KUNSTMATIGE INTELLIGENTIE

 

Supercomputer wint met poker van mens

Dat de kunstmatige intelligentie de mens aan alle kanten aan het voorbijstreven is, moge duidelijk zijn. Voor wie in deze “strijd” voor de mens is, rest de geruststellende gedachte dat er zonder de mens natuurlijk helemaal geen kunstmatige intelligentie zou zijn geweest. De mens is en blijft de mens achter de kunstmatige intelligentie.
Bij “EenVandaag” (AVRO/TROS) ging het afgelopen donderdag over het nieuws dat nu ook met pokeren een supercomputer, de Libratus, van de mens (vier toppokeraars) heeft gewonnen. Wat overigens wel te verwachten was nadat schaakcomputer Deep Blue 2 al in 1996 de toenmalige Russische wereldkampioen schaken Gary Kasparov in een match over zes partijen met 3 ½ - 2 ½ versloeg en in maart 2016 computer AlphaGo in een match over vijf partijen met 4-1 te sterk bleek voor de wereldkampioen in het bekende bordspel Go, de Zuid-Koreaan Lee Sedol.
 

Opkomst schaakcomputers

Ik kan me nog herinneren dat ik ergens in de jaren tachtig tijdens de opkomst van de schaakcomputers me al verbaasde over diverse topschakers die er toen van overtuigd waren dat computers nooit van de sterkste schakers zouden gaan winnen omdat zij daarvoor te voorspelbaar waren en de mens te creatief.
Ondanks dat ik geen topschaker was en ben, wist ik toen ook al dat de meeste schaakpartijen - vaak ook al lang voordat het gecompliceerde eindspel is bereikt - verloren gaan door min of meer stomme, voorkoombare fouten van de verliezende schaker. Menselijke fouten die door een goede schaakcomputer voorkomen kunnen worden door alle beschikbare data in zijn geheugen.
Zeker in die tijd (inmiddels is dat al een ander verhaal) zou een computer bij een eindspel nog wel in het nadeel zijn geweest omdat dan minder voorspelbare stellingen op het bord verschijnen en er meer gevraagd wordt van de creativiteit en het improvisatievermogen van de schaker.
 

De logica

In “EenVandaag” werd over het nieuws van de pokercomputer Libratus gesproken met advocaat en fanatiek pokeraar Peter Plasman. Plasman was niet verrast maar ook niet blij met deze ontwikkeling want “je haalt het leven uit het pokerspel”.
Wetenschapsjournalist Bennie Mols vertelt in het programma dat het bij kunstmatige intelligentie om een ander soort intelligentie gaat dan bij de mens. Bij de kunstmatige intelligentie draait het volledig om de logica, terwijl bij de mens veel meer factoren een rol spelen. Mols noemt daarbij als voorbeeld onze wil om ons soort in stand te houden, maar naast deze overlevingsdrang neem ik aan dat hij ook doelt op de menselijke gevoelens en emoties die in alles wat wij doen en zijn (en dus ook bij onze intelligentie) een belangrijke rol spelen.
Zo wees onderzoek ooit uit dat mensen die door een hersenbeschadiging geen emoties meer bezaten - en die aldus volledig waren toegewezen op hun rationaliteit - geen beslissingen meer konden nemen. Conclusie: om tot beslissingen te komen, heeft de mens naast zijn rationaliteit ook gewoon zijn emoties nodig.
Daar waar de wereldberoemde natuurkundige Stephen Hawking ons waarschuwt voor het scenario waarin kunstmatige intelligentie de mens op een dag overbodig maakt, vindt Mols kunstmatige intelligentie vooralsnog meer een zegen dan een vloek. “Kunstmatige intelligentie gaat ons meer mens maken”, aldus een optimistische Mols.   
 

Computers in rechtspraak

Echt interessant vind ik het pas worden als aan het eind van het item de mogelijkheid ter sprake komt om in de toekomst ook in de rechtspraak computers het werk te laten doen in plaats van de mens (juristen in dit geval dus). In zo’n geval voer je bij een rechtszaak alle mogelijke kennis en variabelen in de computer in waarna deze komt met een rechtvaardige uitspraak. Plasman gruwelt van dit toekomstscenario: “in mijn vak moet dat heel ver weg blijven”.
Ik begrijp dat je dat als advocaat vindt en zegt, al is het alleen maar omdat je niet wilt dat je plek wordt ingenomen door een computer die jouw werk bovendien nog beter doet ook, maar ik ben het in elk geval absoluut niet eens met Plasman. Wat overigens niet de eerste keer is dat ik het niet eens ben met een bekende advocaat uit ons land (zie al mijn columns over dit onderwerp, bij labels "Advocaten", "Rechtspraak", etc.).
 

In het belang van de waarheidsvinding

Er zijn in de rechtspraak in Nederland en zeker wereldwijd natuurlijk legio, zeg maar gerust ontelbare uitspraken van rechters - mede op basis van alle geleverde info van de openbare aanklagers en advocaten - die je met alle wil van de wereld niet rechtvaardig kunt noemen. Voor deze onrechtvaardige gang van zaken is natuurlijk maar één factor verantwoordelijk: de mens.
In een Utopie zouden rechters, openbaar aanklagers en advocaten mensen zijn die allen met elkaar slechts één doel voor ogen hebben: rechtvaardigheid. Anders gezegd: mensen die iets strafbaars hebben gedaan moeten via de rechtspraak op basis van waarheidsvinding een straf krijgen die passend is bij het gepleegde misdrijf.
Om dit te bereiken zal er in het belang van de waarheidsvinding heel objectief en rationeel naar de feiten moeten worden gekeken. Door alle menselijke (subjectieve) gevoelens, emoties en achterliggende (veelal egocentrische en egoïstische) motieven is dat bij de mens echter een illusie. Of men het wil of niet en of men het nou beweert te kunnen of niet, kan de mens deze factoren eenvoudigweg niet uitschakelen. Al is hierop nog wel één uitzondering: de al eerder genoemde hersenbeschadiging kan deze factoren wél elimineren. Maar dat heeft dan weer als nadeel dat de getroffen mens vervolgens geen beslissing meer kan nemen en dan heb je er dus nog niets aan.
Een computer heeft van dit alles echter geen last en kan volledig objectief en rationeel en zonder welke vorm van ruis dan ook (het ego, emoties en gevoelens) een beslissing nemen die altijd het meest rechtvaardig zal zijn.
 

De O.J. Simpson-case

Als je een computer de beruchte O.J. Simpson-case had laten behandelen, had mijnheer Simpson het kunnen schudden.
Dan was de zaak niet uitgelopen op een totaal irrelevante discussie over racisme. Dan was er geen sprake geweest van een emotionele “Paybacktime” mentaliteit vanuit de hoek van de advocaten en de bijna geheel zwarte jury. Een mentaliteit die voortkwam uit de (o zo foute maar ook wel begrijpelijke) behoefte van de zwarte bevolking om O.J. Simpson vrij te krijgen als wraak voor al die onschuldige dan wel onrechtvaardig lang vastgezette donkere medemensen in hun land. Donkere mensen die overigens als het aan de computer had gelegen nooit zouden zijn veroordeeld (indien onschuldig) of minder zwaar zouden zijn gestraft (indien onrechtvaardig lang vastgezet).
De computer had bij de O.J. Simpson-zaak gewoon simpel, objectief en rationeel, naar de feiten gekeken en was er binnen no-time uit geweest: guilty (as hell), next case!
 

Eén kleine zwakte in betoog

Uiteraard ben ik me er terdege van bewust dat mijn betoog één “kleine” zwakte heeft. Mits de computer alle relevante kennis en variabelen krijgt ingevoerd (en hij niet stuk is), heb ik honderd keer meer vertrouwen in het eindoordeel van een computer dan in die van al die menselijke juristen.
Maar precies in het woordje "mits" zit het probleem. Alles in dit proces valt of staat met een factor waarin ik iets minder vertrouwen heb. Jawel, daar hebben we hem weer: de mens. De mens zal tenslotte bepalen welke kennis en variabelen in de computer worden ingevoerd en op deze wijze zal hij altijd invloed kunnen uitoefenen op het proces en eindoordeel. 
 
Om deze reden zal óók een wereld waarin straks de supercomputers de rechtspraak bepalen nooit volledig rechtvaardig kunnen zijn. Maar alle voor- en nadelen tegen elkaar afwegend, geloof ik wel dat we er behoorlijk op vooruit zullen gaan.
  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.


 

dinsdag 31 januari 2017

274. COLUMN ROGER FEDERER, RAFAEL NADAL, FINALE AUSTRALIAN OPEN 2017, STOPPEN OP JE HOOGTEPUNT, PETE SAMPRAS, ANDRE AGASSI, BJÖRN BORG, COMEBACKS, SCHAATSER GERARD VAN VELDE, ACTUALITEIT: In het belang van de heroïek in de sport stoppen op je hoogtepunt

ONDERWERPEN: ROGER FEDERER - STOPPEN OP JE HOOGTEPUNT

 

Federer-Nadal en Sampras-Agassi

De winst van de Zwitser Roger Federer in de tennisfinale van de Australian Open 2017 op zijn eeuwige Spaanse rivaal Rafael Nadal (zijn achttiende grandslamzege!) deed mij erg denken aan de finale van de US Open 2002 tussen de Amerikanen Pete Sampras en Andre Agassi. In beide gevallen ging het om een finale tussen twee legendarische tennisgrootheden die op dat moment door velen waren afgeschreven.
Ik kan me nog herinneren dat de Volkskrant na vroegtijdig verlies van Pete Sampras en Andre Agassi op Wimbledon 2002 tegen respectievelijk de Zwitser Georg Bastl en de Thai Paradorn Srichaphan (wie kent ze niet?) kopte met “Einde tijdperk Sampras en Agassi”. Dezelfde kop maar dan met de namen Federer en Nadal zal afgelopen jaar ongetwijfeld ook wel ergens in een krant hebben gestaan, vermoed ik zomaar.
Ruim twee maanden na deze kop stonden diezelfde Sampras en Agassi in de finale van de US Open. Sampras won in vier sets. Pas later bleek dit zijn laatste wedstrijd als professioneel tennisspeler te zijn geweest. Sampras was gestopt op zijn hoogtepunt.
 

Het blijft een gok

Stoppen op je hoogtepunt vind ik prachtig. Het heeft iets heroïsch. Om die reden vind ik dat Federer nu ook met onmiddellijke ingang moet stoppen.
De kunst van dit alles is echter natuurlijk om te bepalen wanneer je nou eigenlijk op je hoogtepunt zit. Want wie zegt Federer dat als hij nu stopt hij niet nog meer grandslamoverwinningen zou hebben behaald als hij zou zijn doorgegaan?
Het blijft een gok, maar ik zou als ik Federer was veel liever nu stoppen dan het risico lopen door te gaan om over een aantal jaren te moeten concluderen dat deze overwinning op de Australian Open 2017 toch echt zijn laatste kunstje was geweest. Volgens mij voelde Pete Sampras in elk geval heel goed aan dat zijn winst op de US Open 2002 zijn laatste grandslamoverwinning zou blijven en dus besloot hij op deze prachtige wijze te stoppen.
 

Voorbeeld uit eigen werk

Hoe mooi ik het stoppen op een hoogtepunt vind, kan ik illustreren aan de hand van een simpel voorbeeld uit eigen werk: mijn eigen, zeer bescheiden “tenniscarrière”.
Toen ik in 1997 op mijn 31e clubkampioen werd op mijn tweede tennisclub (zie ook columns 200 en 201) ben ik meteen gestopt met het spelen van toernooien. Tot op de dag van vandaag kan ik dus zeggen dat ik mijn laatste toernooi heb gewonnen en hoe vreselijk kinderachtig dit ook moge klinken - en dat besef ik - vind ik het wel iets hebben.
Ja, je kunt zeggen wat je wilt maar Pete Sampras en ik hebben op het gebied van tennisresultaten dus in elk geval één overeenkomst. Jammer alleen van al die overige verschillen (roem, geld, vrouwen enz.)…
 

Björn Borg

Mijn tennisidool van vroeger, de Zweeds legende Björn Borg, had eigenlijk hetzelfde moeten doen als Pete Sampras en ik (klinkt goed zo dit rijtje, die houd ik erin). Na zijn gewonnen legendarische finale in 1980 tegen zijn grote Amerikaanse rivaal John McEnroe (1-6, 7-5, 6-3, 6-7 - met de onvergetelijke 16-18 tiebreak - 8-6) had hij zijn houten Donnay-racket definitief aan de wilgen moeten hangen.
Helaas ging Borg nog een jaartje door waarin hij zowel op Wimbledon als bij de US Open in de finale verloor van dezelfde McEnroe. Al was het stoppen na die verloren finale op de US Open 1981 ook geen slecht moment. Borg was op dat moment slechts 25 jaar en zijn winstpercentage van veertig procent bij de grandslams - hij won 11 van de 27 grandslamtoernooien waaraan hij deelnam - is nog steeds een record (Federer zit nu op een percentage van 26%: 18 gewonnen/68 deelnames).
Zonde alleen dat Borg tien jaar later in 1991 om wat voor vage reden dan ook (geldgebrek, eenzaamheid, zwart gat) besloot om een soort van comeback te maken. Met zijn oude houten Donnay-racket notabene, wat hetzelfde zou zijn als je in deze tijd op je nieuwe werk bij een succesvol commercieel bedrijf verschijnt met een oude Nokia-telefoon. Heel leuk en nostalgisch, maar het gaat niet werken. En bij Borg werkte het natuurlijk ook niet. Zijn comeback werd een ramp.
 

De wraak van Van Velde was zoet

Succesvolle comebacks in de sport zijn sowieso vrij zeldzaam en zeker als je praat over een comeback na tien jaar afwezigheid zoals bij Borg het geval was.
De mooiste comeback die mij bijstaat, is die van de schaatser Gerard van Velde. Toen de klapschaats in het schaatsen opkwam, kreeg Van Velde de nieuwe techniek niet onder de knie en besloot hij in 1998 te stoppen. Een jaar later werd hij door Rintje Ritsma gevraagd als trainingsmaatje en begon hij langzaam maar zeker weer aan wedstrijden mee te doen. Zijn tijden waren in het begin echter van een dusdanig matig niveau dat medesprinter Erben Wennemars Gerard een beetje uitlachte en aangaf dat hij natuurlijk nooit aan een comeback had moeten beginnen.
De wraak van Van Velde was zoet. Een paar jaar later won Gerard goud tijdens de Olympische Winterspelen 2002 in Salt Lake City op de duizend meter, de favoriete afstand van jawel … Erben Wennemars (Erben werd vijfde).
Voor de heroïek in de sport had Gerard van Velde op dat moment natuurlijk meteen moeten stoppen met schaatsen. Maar helaas ging hij nog door tot 2008, waarna na het missen van plaatsing voor de belangrijke schaatstoernooien de beslissing tot stoppen onvermijdelijk geworden was.

Ja, het moge duidelijk zijn: ik heb iets met het stoppen op je hoogtepunt. Ik roep Roger Federer hierbij dan ook op om in het belang van de heroïek in de sport met onmiddellijke ingang te stoppen met tennis. De toekomst zal leren of ik met dit advies (wederom) gelijk had. 


Zul je natuurlijk net zien dat Federer Wimbledon 2017 ook wint...
 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 
Roger Federer (foto: Tonko)

 

donderdag 12 januari 2017

273. COLUMN ZELFMOORD THARUKSHAN SELVAM, PESTEN, EMPATHIE (VERSUS INTELLIGENTIE), STATUS, MACHT EN GELD, MERYL STREEP, DONALD TRUMP, PSYCHOPATHIE, ACTUALITEIT: We moeten kennelijk accepteren dat we in een wereld leven waarin de meerderheid van de mensheid de empathie en/of het lef mist om op te komen voor mensen die gepest worden

ONDERWERPEN: ZELFMOORD  THARUKSHAN SELVAM - PESTEN

 

Tharukshan Selvam

Tharukshan Selvam, een vijftienjarige lieve, zachtaardige jongen uit Heerlen die ervan droomde om ooit een bekende vlogger te worden en verder gewoon een fijn leven met zijn familie te leiden, heeft zelfmoord gepleegd omdat hij gepest werd, niemand op school met hem praatte en hij zich helemaal alleen voelde. Zijn zussen kwamen er pas zeven weken geleden achter dat hij gepest werd toen hij zijn eerste zelfmoordpoging deed. Thuis hield hij zich sterk voor zijn familie. Na zijn zelfmoordpoging werd er hulp aangeboden, maar toen Tharukshan zei dat dat niet hoefde, lieten ze hem met rust.
Tharukshan Selvam is niet het eerste kind en zal ook niet het laatste zijn waarbij je verdrietig moet constateren dat die het gewoonweg niet redde in deze harde wereld en die geen andere uitweg zag dan deze. Dit soort drama’s blijven mij raken.
Ik vraag me ook altijd af wat er tijdens het horen van dit soort nieuws door de hoofden van al die pestkoppen moet zijn gegaan (waaronder pestkoppen die tegen Tharukshan dingen hadden geroepen als: je moet zelfmoord plegen, je moet voor de trein springen etc.). Minder dan ik denk, vrees ik (volgens mij een paradox overigens). Want als je je hierdoor enorm schuldig en verdrietig zou voelen, zou dat wijzen op de aanwezigheid van een grote hoeveelheid aan empathisch vermogen, maar wie veel empathie heeft, pest niet. Punt.
 

Empathisch vermogen

Toen ik op de basisschool zat, kwam ik op voor een jongen die gepest werd omdat hij anders was. Zover ik me kan herinneren was ik de enige jongen die dat deed en waren er hooguit een aantal meisjes die ook voor hem opkwamen. Omdat ik op een hele gemiddelde basisschool zat, denk ik dat je er gerust van uit kunt gaan dat dit representatief is voor alle scholen in Nederland dan wel in de wereld.
Op basis van mijn levenservaring, kennis en analytisch vermogen schat ik in dat als je een groep van dertig kinderen/mensen hebt, een minderheid (vaak zachtaardige types) veel empathisch vermogen heeft terwijl een andere minderheid daarentegen juist weinig tot geen empathisch vermogen bezit. De rest, een meerderheid, zit er qua hoeveelheid empathisch vermogen tussenin, maar is gewoon te bang om in te grijpen uit angst dat men zelf wordt buitengesloten en gepest en doet dus helemaal niets.
Ik denk dat je globaal kunt stellen dat de kans het grootst is dat de ergste pestkoppen uit de tweede groep komen en de meelopers met pesten uit de derde groep. Al blijkt het ook zo te zijn dat sommige kinderen die zelf vroeger ooit gepest zijn later zelf pestkoppen worden. Hierbij slaan ze vanuit een houding van “dat overkomt mij nooit meer” dus door naar de andere, veilige kant.         
Qua statistiek zou je het kunnen vergelijken met hoe mensen in crisissituaties handelen, zoals bijvoorbeeld bij het zinken van een schip: een minderheid gaat verstandig over tot goede actie, een andere minderheid blijft stokstijf en apathisch stilstaan en doet helemaal niets en de rest holt paniekerig achter elkaar aan.
 

Macht, status, geld en empathie

We leven nu eenmaal in een wereld waarin we kennelijk moeten accepteren dat de meerderheid van de mensheid de empathie en/of het lef mist om op te komen voor mensen die gepest worden.
En wat het allemaal nog erger maakt, is mijn “theorie” (die wellicht al lang bewezen is) dat we ook leven in een wereld waarin gemiddeld genomen - uitzonderingen die de regel bevestigen zijn er altijd - de mensen met de minste empathie nou juist op die plekken zitten met de meeste macht, status en geld én dus invloed.
Zo gewaagd vind ik deze theorie overigens niet, omdat het gewoon een kwestie is van logisch beredeneren.
Om in posities terecht te kunnen komen met veel macht, status en geld is het hebben van een grote hoeveelheid empathisch vermogen nu eenmaal meer een handicap dan een zegen. Wie ambities richting de top heeft, doet er goed aan om een of over-mijn-lijk-mentaliteit te hebben. Hier geldt tenslotte het recht van de sterkste: het is jij of een ander die op die hoge positie komt die jij ambieert. Wie zacht, gevoelig, bescheiden, eerlijk en integer is, medelijden en mededogen toont en anderen wilt helpen, redt het eenvoudigweg niet.
 

Meryl Streep over Donald Trump

Afgelopen week nog tijdens de uitreiking van de Global Globes onderstreepte actrice Meryl Streep mijn punt door in haar speech genadeloos uit te halen richting de aankomende Amerikaanse president Donald Trump.
Streep vertelde dat haar hart brak toen ze zag dat Trump tijdens een verkiezingsbijeenkomst een gehandicapte journalist - die qua status, macht en geld uiteraard al ver onder de aanstaande president staat - belachelijk maakte door hem na te doen. Wat als effect had dat zijn publiek begon te lachen.
"Deze instinctieve wil om (anderen) te vernederen, uitgevoerd door iemand met macht, dringt door in ieders leven omdat het mensen een zekere mate van toestemming geeft om hetzelfde te doen. Respectloosheid nodigt uit tot respectloosheid, geweld lokt geweld uit. Wanneer de machtigen hun positie misbruiken om anderen te kleineren, verliezen we allemaal.”
Prachtig verwoord door Meryl Streep en het slaat natuurlijk de spijker op zijn kop. Want Donald Trump is het prototype van zo’n pestkop die er op uit is om ten koste van andere, kwetsbare mensen er zelf beter van te worden.
 

Intelligentie verwarren met empathie

Ik merk dat er echter mensen bestaan die ervan overtuigd zijn dat types als Trump juist wel empathisch zijn. Dit denken zij vanuit de gedachte dat als je zoveel hebt bereikt je wel goed moet kunnen omgaan met mensen en dat dat alleen maar mogelijk is als je beschikt over voldoende inlevingsvermogen.
Overigens kun je je hier ook afvragen wat het precies betekent "als je zoveel hebt bereikt" als Trump. Laat ik het zo zeggen: succes is iets relatiefs. Feit is dat als u en ik net als Trump van onze papa een startkapitaal van veertien miljoen dollar hadden gekregen onze carrières er "waarschijnlijk" ook een stuk anders uit hadden gezien dan nu het geval is. Ja, je kunt veel over Trump zeggen, maar nou net niet dat hij het schoolvoorbeeld is van "The American Dream", met een carrière van krantenjongen tot miljonair. Trump is niet bepaald in een ghetto opgegroeid. 
Afijn, dat je alleen maar veel zou kunnen bereiken als je veel inlevingsvermogen hebt, berust in elk geval op één groot misverstand. Een misverstand waarbij intelligentie wordt verward met empathie.
Het bezitten van een bepaalde vorm van intelligentie waarmee je goed kunt inschatten wat mensen nodig hebben, hoeft helemaal niets met empathie te maken hebben. Het gaat hier om twee compleet verschillende dingen.
Het eerste kan gewoon wijzen op een vanuit het eigen belang aangeleerde vaardigheid die nodig is om er zelf beter van te worden, waarbij je dus alleen maar aan jezelf denkt. Bij empathie denk je juist aan anderen vanuit een oprecht gevoel van medeleven.
 

Donald Trump is een psychopaat

Wie denkt dat Donald Trump empathisch is, moet zich maar eens gaan verdiepen in de kenmerken van psychopathie. Ik noem even de bekendste: gladde prater, oppervlakkige charme, sterk opgeblazen gevoel van eigenwaarde, pathologisch liegen, gebrek aan berouw of schuldgevoel, geen verantwoordelijkheid nemen voor eigen gedrag, manipulerend gedrag met list en bedrog, ontbreken aan emotionele diepgang, kil en een gebrek aan - jawel - empathie! Alles wat een psychopaat doet, heeft maar één doel: er zelf beter van worden.
Wie mij overigens denkt te kunnen overtuigen waarom Donald Trump geen psychopaat is, hoor ik heel graag. Maar eerlijk gezegd geef ik hem/haar weinig kans.
Besef hierbij ook dat het grootste misverstand dat bestaat over psychopaten is dat alle psychopaten criminelen of moordenaars zijn. Kortom, ook mijn stelling dat Trump een psychopaat is, vind ik kijkend naar de feiten allesbehalve gewaagd; integendeel zelfs. Wie aan de hand van de lijst van kenmerken van psychopathie de wereldgeschiedenis doorloopt, zal ook op een hoop psychopathische machthebbers stuiten.
Blijkbaar hebben mensen psychopaten en pestkoppen nodig. Om geleid (en misleid) te worden, wat waarschijnlijk zal voortkomen uit angst en onzekerheid.
 

Eén geruststellende gedachte

Treurig maar waar besef ik dat ik met deze column niets meer kan betekenen voor Tharukshan Selvam en zijn familie.
Het enige wat ik kan hopen is dat er wellicht een paar kinderen zijn die zelf gepest worden en die dit lezen en leren begrijpen hoe deze patronen werken. Waarbij ze dan niet moeten vergeten dat er één geruststellende gedachte is: er zal altijd een groep empathische mensen zijn die wél begaan is met kinderen (en volwassenen) die gepest worden en die je kan helpen. Het is alleen de kunst (van het niet opgeven en doorzetten!) om deze mensen te vinden. Maar dat ze er zijn, staat vast.
 
Ik sluit af met een mooi citaat van Charlie Chaplin over macht: “You need power only when you want to do something harmful, otherwise love is enough to get everything done.”
 
Tharukshan Selvam, rust zacht.

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.



 

woensdag 11 januari 2017

272. COLUMN 16+ FILM "BRIMSTONE" VAN MARTIN KOOLHOVEN, 14-JARIGE ACTRICE EMILIA JONES MAG NIET NAAR PREMIÈRE, REGELS ZIJN REGELS, ACTUALITEIT: Is het nou zo moeilijk voor slaafse regelvolgertjes om eerst eventjes je hersentjes te gebruiken?

ONDERWERPEN: REGELS ZIJN REGELS - 16+ FILM BRIMSTONE

 

Regels zijn regels

Zoals ik wel vaker in mijn columns heb laten doorschemeren, heb ik helemaal niets met van die mensen en instellingen die zich consequent aan regels houden puur en alleen vanwege het feit dat het regels zijn. En die daarbij weigeren om hun verstand te gebruiken (of het vermogen daartoe missen, waar ze overigens natuurlijk ook niets aan kunnen doen). Bijvoorbeeld om kritisch te kijken of de regels nog wel voldoen of dat ze wellicht moeten worden afgeschaft of aangepast - omdat ze zo vaag zijn dat het voor meerdere interpretaties vatbaar is - of dat er misschien uitzonderingen kunnen worden gemaakt daar waar het nut volledig ontbreekt en de regel in feite al zijn waarde verliest.
 

1 aprilgrap

Normaal gesproken zou ik hier niet zo snel een aparte column aan wijden, ware het niet dat ik iets las waarvan ik dacht van dít is nou een klassiek voorbeeld van hoe vreselijk onbenullig het kan zijn om je koste wat het kost te willen vasthouden aan het naleven van de regeltjes.
“De veertien jarige Emilia Jones
zal in Nederland niet toegelaten worden op de première van ‘Brimstone’, de eerste Engelstalige film van regisseur Martin Koolhoven. Jones speelt in de film een meisje dat in een bordeel werkt en heeft ‘Brimstone’ al gezien tijdens de wereldpremière op het festival in Venetië, maar in Nederland zal Jones de zaal van het Tuschinski-theater moeten verlaten tijdens de screening en wel omdat ze te jong is: de film heeft namelijk een keuring van zestien jaar en ouder gekregen.”
Het is dat het begin januari is anders had ik meteen aan een 1 aprilgrap gedacht. En nog steeds houd ik een beetje rekening met een soort van publiciteitsstunt om de film eens lekker te promoten, zo absurd en te gek voor woorden vind ik dit.
 

Gun die meid de première die ze verdient

Mijn God, je zult maar degene zijn die zo dapper is geweest om deze “wijze” beslissing te nemen (of erger nog misschien: door te geven namens een nog hogere baas): Dirk de Lille, directeur van filmdistribiteur Paradiso Films.
Wat zal die man blij met zichzelf zijn geweest. Blij omdat hij tenminste nog zo’n standvastig iemand is die zich door niemand gek laat maken en die zich onder alle omstandigheden honderd procent consequent zal blijven vasthouden aan de regels “omdat regels nu eenmaal regels zijn”. Ik krijg nu al medelijden met zijn kinderen en de rigide wijze waarop die door hun vader zullen zijn opgevoed (ervan uitgaande dat Dirk kinderen heeft).
Is het nou echt zo ontzettend moeilijk voor slaafse regelvolgertjes als Dirk de Lille om hier eventjes eerst je hersentjes te gebruiken en jezelf wat nuttige vragen te stellen, hoe moeilijk kan dat zijn?
 

Nul komma nul risico

Waarvoor is deze regel van 16+ films in het leven geroepen? Nou, waarschijnlijk om kinderen tegen zichzelf in bescherming te nemen zodat ze niet worden blootgesteld aan (horror) beelden van indringend, hard, extreem, angstaanjagend geweld of seksueel geweld dat als risico heeft dat ze er later negatieve gevolgen van ondervinden. Bijvoorbeeld in de vorm van het ontwikkelen van angsten of van het kopiëren van negatief gedrag.
Ok, het veertienjarige meisje waar het hier om gaat, heeft zelf in deze film gespeeld. Dus hoe groot acht ik de kans dat zij risico loopt op genoemde negatieve gevolgen? Nou, voor iemand die zelf heeft meegespeeld in de film en die dus met eigen ogen heeft gezien hoe alle filmscenes zijn gemaakt, verwacht ik niet dat de film op haar als choquerend zal overkomen of zal leiden tot traumatische ervaringen. Bovendien komt daar nog bij dat ze de film blijkbaar al eerder heeft gezien tijdens de wereldpremière in Venetië. Dus ik zou zeggen nul komma nul risico.
Precies. Dus heeft het in dit geval veel zin om haar koste wat het kost aan de 16+ filmregel te houden of loop ik daarmee volledig mijn doel voorbij en maak ik alleen mezelf compleet belachelijk? Voilà, trek zelf je conclusie zou ik zeggen. Zo moeilijk is dat niet. Gun die meid gewoon de première die ze verdient.

De discussie over de zin en onzin van de filmkeuring in het algemeen bewaar ik overigens maar voor een andere column, wellicht.

Door het schrijven van deze column heb ik in elk geval enorme zin gekregen om binnenkort met mijn dertienjarige dochter “Brimstone” te gaan bekijken. Ik zeg wel dat ze zestien is.
 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.